پایداری اغلب با یک هدف غالب یکی دانسته می شود: کاهش انتشار CO₂. این شاخص اصلی، هدف سیاستگذاری و تعهد شرکت هاست. با این حال، مانند یک کوه یخ، کربن در نوک قرار دارد و توده بزرگتر در زیر سطح، بسیار گسترده تر، سیستمی تر و دگرگون کننده تر است. پایداری واقعی، نظام های به هم پیوسته اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی را در بر می گیرد.
در زیر سطح:
طراحی باززاینده و تولید چرخشی
مدیریت مسوولانه آب و سلامت اقیانوس ها
امنیت غذایی و نظام های مبتنی بر گیاه
حفاظت از تنوع زیستی و احیای اکوسیستم ها
کاهش پلاستیک و چرخه های مواد
برابری اجتماعی و دسترسی به آموزش
محدود کردن اسیدی شدن اقیانوس ها و بازسازی صخره های مرجانی
جبران و تجدید منابع طبیعی
این واقعیت لایه ای اهمیت دارد، زیرا راه حل های اقلیمی نمی توانند به صورت جداگانه موفق شوند. کربن زدایی که تنوع زیستی، آب یا عدالت اجتماعی را نادیده بگیرد، به جای حل مشکل، تنها بار آن را جابجا می کند.
اقتصاد سبز یک راهبرد صرفا کربنی نیست، بلکه یک گذار تمام سیستمی است؛ گذاری که شیوه خلق ارزش را بازطراحی می کند تا فعالیت اقتصادی، سرمایه طبیعی را احیا کند، جوامع را تقویت کند و در چارچوب مرزهای سیاره ای تداوم یابد.
پایداری فقط درباره انتشارها نیست.
بلکه درباره نظام عامل اقتصاد آینده است.