PPWR از 12 اگوست اجرایی شده است و بسیاری از شرکت ها در حال حاضر بر جمع آوری اظهارنامه ها، مشخصات فنی و گزارش های آزمون تمرکز کرده اند. با این حال، اطمینان از انطباق واقعی با یک موضوع آغاز می شود: پذیرش مسئولیت.

Ahmet Fatih Çepni، مشاور بسته بندی و بنیان گذار AD Creative، پنج موضوع مهم عملیاتی را که شرکت ها باید پیش از امضای «اظهارنامه انطباق» (Declaration of Conformity) مورد توجه قرار دهند، شناسایی کرده است.

 در هفته های پس از کارگاه های اخیر PPWR که برگزار کردم، مدام پرسش های مشابهی را با شکل های مختلف دریافت می کردم:

  • چه مدارکی را باید از تامین کننده های بسته بندی درخواست کنیم؟
  • آیا یک اظهارنامه عمومی PPWR کافی است؟
  • آیا به گزارش آزمایشگاه نیاز داریم؟
  • مسئولیت با شرکت ماست یا تامین کننده؟
  • آیا فهرست مدارک ما برای 12 August 2026 کافی است؟

اینها پرسش های خوبی هستند و من اغلب آنها را می شنوم. اما به نظر من، این پرسش ها یک مرحله دیر مطرح می شوند. پیش از آنکه شرکت از تامین کننده ها مدارک بخواهد، ابتدا باید مشخص کند این مدارک برای چه کسی تهیه می شوند و چه کسی تصمیم نهایی درباره انطباق را خواهد گرفت.

در بسیاری از شرکت ها، آماده سازی برای PPWR از هم اکنون به یک فرایند جمع آوری مدارک تبدیل شده است. واحد خرید، برگه های اطلاعات فنی و اظهارنامه های تامین کننده را درخواست می کند. واحد کیفیت، اظهارات مربوط به مواد و گزارش های آزمون را جمع آوری می کند. واحد پایداری نیز وزن بسته بندی، شواهد مربوط به محتوای بازیافتی و اطلاعات مربوط به قابلیت بازیافت را درخواست می کند.

مدارک ممکن است دریافت شوند، اما ارتباط میان آنها همیشه روشن نیست. ممکن است اظهارنامه تامین کننده مشخص نکند که مربوط به کدام بسته بندی است. ممکن است گزارش آزمایشگاه به مشخصات فنی تایید شده ماده اشاره نداشته باشد. حتی ممکن است واحد های مختلف برای یک جزء بسته بندی یکسان، وزن های متفاوتی ثبت کرده باشند.

Regulation (EU) 2025/40 از 12 August 2026 به طور عمومی قابل اجرا می شود، اگرچه برخی الزامات تاریخ اجرای دیرتری دارند یا اجرای آنها به قوانین تفویضی یا اجرایی وابسته است. با توجه به استثنا های مشخص شده در Article 15، تولید کننده باید ارزیابی انطباق را مطابق Article 38 انجام دهد یا انجام آن را به نمایندگی از خود به شخص دیگری واگذار کند. همچنین باید مستندات فنی مورد نیاز Annex VII را تهیه کند و پس از اثبات انطباق، EU Declaration of Conformity را مطابق Article 39 تنظیم کند. با تنظیم این اظهارنامه، تولید کننده مسئولیت انطباق بسته بندی را بر عهده می گیرد.

  • تولید کننده ممکن است تبدیل کننده بسته بندی نباشد

    یکی از رایج ترین برداشت های نادرستی که می بینم، مربوط به واژه «تولید کننده» است.

    بسیاری از شرکت ها تصور می کنند تولید کننده همان تبدیل کننده ای است که به صورت فیزیکی بطری، پاکت، کارتن، سینی یا لیبل خالی را تولید می کند. اما تعریف PPWR گسترده تر از این است.

    Article 3(13) شخص حقیقی یا حقوقی را که بسته بندی یا محصول بسته بندی شده را تولید می کند، در بر می گیرد. همچنین، با توجه به مقررات خاص مربوط به micro enterprise، شخصی که بسته بندی یا محصول بسته بندی شده را تحت نام یا علامت تجاری خود طراحی یا تولید می کند نیز تولید کننده محسوب می شود.

    راهنمای European Commission در June 2026 توضیح می دهد که این تعریف را در موقعیت های رایج زنجیره تامین چگونه تفسیر می کند. این راهنما جایگزین مقررات نیست و تفسیر الزام آور قوانین اتحادیه اروپا همچنان بر عهده Court of Justice of the European Union است. بر اساس تفسیر Commission، در زنجیره تامین باید یک تولید کننده PPWR وجود داشته باشد.

    برای بسته بندی های فروش، به جز service packaging و بسته بندی های گروهی، این تولید کننده معمولا همان اپراتور اقتصادی است که مراحل نهایی فرآوری، مانند برش، پر کردن یا سیل کردن را انجام می دهد، بسته بندی را با محصول خود پر می کند و بسته بندی یا محصول بسته بندی شده را در بازار Union عرضه می کند. در عمل، این نقش اغلب بر عهده filler و در بسیاری از موارد بر عهده صاحب برند محصول است.

    برای بسته بندی های حمل ونقل، service packaging در شکل نهایی خود و primary production packaging، تولید کننده معمولا شرکتی است که بسته بندی را تولید می کند. هرگاه این بسته بندی به طور مشخص با نام یا علامت تجاری استفاده کننده برند شده باشد، تفسیر Commission این است که استفاده کننده، تولید کننده محسوب می شود.

    وارد کننده ها و توزیع کننده ها نیز می توانند مشمول تعهدات تولید کننده شوند. بر اساس Article 21، این وضعیت زمانی می تواند رخ دهد که آنها بسته بندی را تحت نام یا علامت تجاری خود در بازار عرضه کنند یا بسته بندی ای را که پیش از این در بازار عرضه شده، به شکلی تغییر دهند که بتواند بر انطباق آن تاثیر بگذارد.

    Regulation همچنین در Article 3(13)(b) و Article 15(12) مقررات مشخصی برای micro enterprise ها دارد. این شرایط باید به صورت جداگانه بررسی شوند و نباید آنها را یک معافیت عمومی برای SME ها در نظر گرفت. تمایز دیگری نیز اهمیت دارد: تولید کننده PPWR و EPR producer لزوما یک اپراتور اقتصادی یکسان نیستند.

    تولید کننده مسئول انطباق بسته بندی با الزامات قابل اجراست که در Articles 5 تا 12 یا بر اساس آنها تعیین شده اند. Producer شخصی است که تولید کننده، وارد کننده یا توزیع کننده بوده و یکی از شرایط مربوط به قلمرو و عرضه در بازار را که در Article 3(15) آمده، داراست و در کشور عضو مربوطه، مسئولیت های مرتبط با extended producer responsibility را بر عهده دارد. بسته به نوع بسته بندی، زنجیره تامین و مسیر عرضه به بازار، ممکن است یک شرکت هر دو نقش را داشته باشد یا این دو نقش میان دو شرکت متفاوت تقسیم شوند. این موضوع باید پیش از آنکه کسی فرم DoC را تکمیل کند، مشخص شود.

    به عنوان یک کنترل عملی، شرکت ها باید یک نقشه مستند از مسئولیت ها داشته باشند. در صورت مرتبط بودن، این نقشه باید تولید کننده، تامین کننده، وارد کننده، توزیع کننده، توزیع کننده نهایی، EPR producer، نماینده مجاز و fulfilment service provider را مشخص کند. همچنین باید واحد داخلی مجاز برای تایید ارزیابی انطباق را نیز مشخص کند.

    PPWR سندی با عنوان «responsibility map» را الزامی نکرده است. این صرفا یک ابزار مدیریتی عملی است. این ابزار کمک می کند از وضعیتی جلوگیری شود که چند شرکت اطلاعات را جمع آوری می کنند، اما هیچ کس مسئولیت نتیجه نهایی را بر عهده نمی گیرد.

    • مشخصات خرید لزوما یک سابقه انطباق نیست

    بیشتر شرکت ها از قبل مشخصات بسته بندی را در اختیار دارند.

    این سوابق ممکن است شامل ابعاد، رفرنس های رنگ، الزامات چاپ، شرح مواد، الگوی چیدمان روی پالت، تلرانس های عملکردی و معیار های کیفی باشند. آنها به یک پرسش مهم عملیاتی پاسخ می دهند: تامین کننده باید چه چیزی تولید کند؟

    اما پرونده فنی PPWR باید به پرسش های بیشتری پاسخ دهد. Annex VII مستندات فنی ای را الزامی می کند که امکان ارزیابی انطباق با الزامات قابل اجرا را فراهم کند. این مستندات باید شامل تحلیل و ارزیابی کافی ریسک های عدم انطباق باشند، الزامات قابل اجرا را مشخص کنند و در صورت مرتبط بودن، طراحی، تولید و عملکرد بسته بندی را پوشش دهند.

    بسته به الزامات قابل اجرا، مستندات شامل شرح کلی و کاربرد مورد نظر، طراحی مفهومی و نقشه های تولید، مواد تشکیل دهنده، توضیحات لازم برای درک این سوابق، ارجاع به استاندارد های مرتبط یا مشخصات فنی، شرح راه حل های فنی مورد استفاده و ارزیابی های پشتیبان، محاسبات و گزارش های آزمون می شوند.

    این بخش، هسته قانونی موضوع است. اما در عمل، شرکت ها معمولا به اطلاعات کنترل شده بیشتری نیاز دارند تا پرونده Annex VII را به بسته بندی ای که واقعا خریداری و استفاده می کنند، مرتبط کنند.

    برای مثال، یک مشخصات فنی که ماده را فقط به عنوان «printed PE film» توصیف می کند، ممکن است برای خرید کافی باشد، اما احتمالا گرید پلیمر و ساختار لایه ای، پوشش ها، مرکب ها و چسب ها، ضخامت قابل اجرا و وزن جزء، شرایط تماس مورد نظر، تامین کننده و منبع تولید، شماره بازنگری مشخصات یا artwork و گزارش های آزمون و اظهارنامه هایی را که از ارزیابی پشتیبانی می کنند، نشان نمی دهد.

    همه این موارد، عناوین جداگانه ای نیستند که Annex VII الزام کرده باشد. آنها داده های عملیاتی هستند که برای ایجاد قابلیت ردیابی میان بسته بندی فیزیکی، مشخصات کنترل شده و شواهد پشتیبان استفاده می شوند.

    یک packaging record مربوط به PPWR باید به چهار پرسش ساده پاسخ دهد:

    • کدام بسته بندی ارزیابی شده است؟
    • کدام الزامات برای آن اعمال می شوند؟
    • کدام مشخصات و کدام revision مورد بررسی قرار گرفته است؟
    • چه شواهدی از هر نتیجه گیری پشتیبانی می کند؟

    باز هم باید تاکید کرد که «packaging master record» عنوان سندی نیست که Regulation آن را تعیین کرده باشد. این یک روش عملی برای حفظ قابلیت ردیابی مورد نیاز در ارزیابی انطباق است.

    • اظهارنامه تامین کننده باید دامنه مشخصی داشته باشد

    همکاری با تامین کننده برای انطباق با PPWR ضروری است. Article 16 تامین کننده های بسته بندی یا مواد بسته بندی را ملزم می کند تمام اطلاعات و مستندات لازم برای اثبات انطباق را در اختیار تولید کننده قرار دهند. این موضوع شامل مستندات فنی مورد نیاز Annex VII تحت یا بر اساس Articles 5 تا 11 نیز می شود.

    در موارد مناسب، مستندات مورد نیاز بر اساس سایر قوانین اتحادیه اروپا برای بسته بندی های حساس از نظر تماس با مواد نیز باید ارائه شود. این یک تعهد روشن اطلاعاتی برای تامین کننده است. اما مسئولیت تولید کننده را به تامین کننده منتقل نمی کند.

    همچنین مهم است که Article 16 به مستندات مورد نیاز تحت یا بر اساس Articles 5 تا 11 اشاره می کند. تعهد گسترده تر تولید کننده بر اساس Article 15 همچنان الزامات قابل اجرا را که در Articles 5 تا 12 یا بر اساس آنها تعیین شده اند، پوشش می دهد؛ از جمله الزامات مرتبط با برچسب گذاری.

    سندی با عنوان «PPWR Declaration» یا «PPWR Compliant» می تواند مفید باشد. اما عنوان یک سند به تنهایی نشان نمی دهد که آن سند چه چیزی را اثبات می کند.

    پیش از اتکا به چنین سندی، تولید کننده باید بتواند مشخص کند که سند مربوط به کدام ماده، جزء یا رفرنس بسته بندی است؛ کدام مشخصات و revision مورد ارزیابی قرار گرفته؛ کدام الزام PPWR در حال بررسی است؛ چه حد، معیار یا مشخصات فنی ای اعمال شده؛ نتیجه گیری بر اساس آزمون، محاسبه، دانش مربوط به ماده یا شواهد upstream انجام شده است؛ چه گزارش های پشتیبانی در دسترس هستند؛ چه کسی سند را صادر و تایید کرده است؛ و تغییرات مربوط به فرمولاسیون، ماده، تامین کننده یا شرایط تولید چگونه اطلاع رسانی خواهند شد.

    همین مشکل می تواند درباره گزارش های آزمایشگاهی نیز وجود داشته باشد. یک گزارش ممکن است از یک روش تحلیلی معتبر استفاده کند و نتیجه قابل قبول نشان دهد. با این حال، اگر نمونه مورد آزمایش نتواند به ماده ای که در حال حاضر خریداری و استفاده می شود، مرتبط شود، ممکن است برای پرونده فنی کافی نباشد.

    برای مثال، یک گزارش مربوط به فلزات سنگین یا PFAS که فقط یک شماره نمونه آزمایشگاهی داشته باشد، به خودی خود ارتباط آن را با تامین کننده، کد ماده، فرمولاسیون، منبع تولید یا revision مشخصات تایید شده اثبات نمی کند. زنجیره شواهد باید روشن باشد: نوع بسته بندی، جزء، مشخصات کنترل شده، سند تامین کننده یا گزارش آزمون، الزام قابل اجرا و نتیجه گیری درباره انطباق.

    Article 16 تامین کننده را ملزم به ارائه اطلاعات لازم می کند. Article 39 مسئولیت اظهارنامه نهایی را همچنان بر عهده تولید کننده می گذارد. بنابراین، شواهد تامین کننده ورودی ارزیابی انطباق هستند، نه انتقال مسئولیت.

    • واحد کنترل باید نوع بسته بندی باشد، نه فقط SKU محصول نهایی

    بیشتر سیستم های صاحبان برند بر اساس SKU های محصول نهایی سازمان دهی شده اند. این موضوع برای فروش، پیش بینی، موجودی، artwork و برنامه ریزی تولید منطقی است.

    اما انطباق بسته بندی به یک سطح کنترلی دیگر نیاز دارد. بر اساس روش internal production control در Annex VII، تولید کننده برای هر نوع بسته بندی یک EU Declaration of Conformity کتبی تهیه می کند. Article 15(5) نیز الزام می کند که بسته بندی دارای نوع، batch یا serial number یا عنصر دیگری باشد که امکان شناسایی آن را فراهم کند. Annex VIII نیز می خواهد موضوع اظهارنامه به شکلی شناسایی شود که قابلیت ردیابی را امکان پذیر کند.

    SKU محصول نهایی و نوع بسته بندی همیشه یکسان نیستند. یک نوع بسته بندی کنترل شده می تواند برای چند SKU محصول نهایی مورد استفاده قرار گیرد، مشروط بر اینکه طراحی، مواد، مشخصات و ویژگی های انطباق مرتبط با آنها بدون تغییر باقی مانده باشند.

    در عین حال، یک SKU ممکن است شامل چند عنصر بسته بندی باشد: بطری، درپوش، پمپ، لیبل، کارتن، بروشور، کارتن حمل، فیلم استرچ و پیکربندی پالت. اگر SKU به عنوان یک رکورد بسته بندی یکپارچه و بدون تفکیک مدیریت شود، ممکن است شکاف های موجود در شواهد در سطح اجزا پنهان بمانند. Regulation روش تجاری دقیقی برای گروه بندی چند SKU در قالب یک نوع بسته بندی ارائه نمی کند. بنابراین، هر نوع گروه بندی باید به صورت موردی و از نظر فنی توجیه شود.

    نباید بسته بندی ها را صرفا به این دلیل که ظاهر مشابهی دارند یا برای محصولات مشابه استفاده می شوند، یک نوع در نظر گرفت. تفاوت در ترکیب مواد، ساختار، وزن اجزا، ویژگی های barrier، کاربرد مورد نظر، سیستم چاپ یا مشخصات تولید می تواند بر ارزیابی قابلیت اعمال الزامات یا شواهد پشتیبان تاثیر بگذارد.

    حتی تغییر artwork یا رنگ نیز ممکن است نیازمند بازبینی باشد، اگر باعث ورود مرکب، پوشش، تامین کننده یا مشخصات فنی متفاوتی شود. کنترل نوع بسته بندی همچنین مدیریت تغییرات را عملی تر می کند.

    Article 15(4) تولید کننده را ملزم می کند انطباق تولید سریالی را حفظ کند و تغییرات در طراحی بسته بندی، ویژگی ها و استاندارد ها یا مشخصات فنی مورد استفاده برای اعلام یا تایید انطباق را به درستی در نظر بگیرد. هرگاه امکان داشته باشد که انطباق تحت تاثیر قرار گیرد، باید ارزیابی مجدد انجام شود. Article 39 نیز به روز نگه داشتن DoC را الزامی می کند.

    تغییر تامین کننده یا محل تولید به طور خودکار به معنای نیاز به DoC جدید نیست. با این حال، چنین تغییری باید یک بررسی مستند تاثیر ایجاد کند. در این بررسی باید مشخص شود که آیا تغییر بر مشخصات کنترل شده، ویژگی های بسته بندی، شواهد پشتیبان، ارزیابی قابلیت اعمال الزامات یا نتیجه گیری انطباق تاثیر می گذارد یا خیر. اگر تاثیرگذار باشد، مستندات فنی باید دوباره ارزیابی شود و در صورت نیاز، DoC به روز شود.

    بدون شناسایی نوع بسته بندی و کنترل revision، این تصمیم ها اغلب به سابقه ایمیل ها یا حافظه افراد وابسته می شوند.

    • PPWR و EPR باید داده های کنترل شده مشترک داشته باشند، نه منطق حقوقی مشترک

    انطباق با PPWR و EPR دو فرایند حقوقی متفاوت هستند. ارزیابی انطباق، الزامات قابل اعمال بسته بندی را که در Articles 5 تا 12 یا بر اساس آنها تعیین شده اند، پوشش می دهد. EPR مشخص می کند که کدام اپراتور اقتصادی در هر Member State مسئول الزامات مربوط به ثبت، گزارش دهی، مالی و سایر مسئولیت های extended producer responsibility است.

    نقش producer به شرایط تعیین شده در Article 3(15) بستگی دارد؛ از جمله نوع بسته بندی، قلمرویی که بسته بندی برای نخستین بار در آن در دسترس قرار می گیرد و در موقعیت های فرامرزی، اینکه آیا محصولات مستقیما به مصرف کننده نهایی عرضه می شوند یا خیر.

    این دو فرایند نباید در یک ارزیابی حقوقی واحد ادغام شوند. با این حال، بخش قابل توجهی از اطلاعات منبع مورد نیاز آنها مشترک است: ماده بسته بندی و وزن اجزا، فرمت و سطح بسته بندی، reusable یا single use بودن، شناسه های بسته بندی و محصول، مقصد بازار، اطلاعات محتوای بازیافتی و مقادیر عرضه شده در بازار.

    در بسیاری از شرکت ها، این داده ها در مکان های مختلف نگهداری می شوند. واحد خرید مشخصات تامین کننده را دارد. واحد توسعه بسته بندی نقشه ها را نگهداری می کند. واحد کیفیت مستندات تماس با مواد غذایی و مواد را نگهداری می کند. واحد پایداری یک فایل جداگانه از وزن بسته بندی برای گزارش دهی EPR دارد. Regulatory affairs نیز DoC را بر اساس یک مجموعه داده دیگر تهیه می کند.

    ریسک به سادگی قابل مشاهده است: ممکن است یک بسته بندی یکسان، بسته به اینکه از کدام واحد درباره آن سوال شود، وزن، طبقه بندی مواد یا تعریف سطح بسته بندی متفاوتی داشته باشد.

    راه حل، یک spreadsheet عظیم نیست. راه حل، یک ساختار داده بسته بندی مدیریت شده است که مالکیت مشخص داده ها، منابع تایید شده، کنترل revision و ارتباطات تعریف شده میان انواع بسته بندی، اجزا، تامین کننده ها، SKU ها و بازار ها را داشته باشد.

    این یک مدل مدیریتی است، نه یک الزام مشخص با نام معین در.PPWR ارزش آن در این است که یک منبع داده کنترل شده بتواند از خروجی های مختلف پشتیبانی کند، در حالی که هر تعهد قانونی همچنان جداگانه باقی بماند. این خروجی ها می توانند شامل مستندات فنی PPWR، EU Declarations of Conformity، ثبت و گزارش دهی EPR، پرسشنامه های مشتریان، اعلام وزن بسته بندی و پروژه های مربوط به محتوای بازیافتی یا کاهش بسته بندی باشند.

    هدف این نیست که همه واحد ها را مجبور کنیم از یک فرایند یکسان استفاده کنند. هدف این است که تیم های مختلف از نسخه های رقیب و متفاوت یک اطلاعات بسته بندی یکسان استفاده نکنند.

    DoC خروجی است، نه نقطه شروع

    شرکت هایی که برای PPWR آماده می شوند به اظهارنامه های تامین کننده، مشخصات فنی، ارزیابی ها، گزارش های آزمون، مستندات فنی و EU Declarations of Conformity نیاز خواهند داشت. اما تعداد اسناد موجود در یک پوشه، معیار قابل اعتمادی برای سنجش میزان آمادگی نیست.

    شرکت زمانی آمادگی بیشتری دارد که بتواند به روشنی به پنج پرسش پاسخ دهد:

    • تولید کننده PPWR این بسته بندی چه شرکتی است؟
    • کدام نوع بسته بندی کنترل شده در حال ارزیابی است؟
    • در حال حاضر کدام الزامات برای آن اعمال می شوند؟
    • چه شواهدی از هر نتیجه گیری درباره انطباق پشتیبانی می کنند؟
    • وقتی مشخصات، تامین کننده یا شرایط تولید تغییر می کند، چه اتفاقی می افتد؟

    EU Declaration of Conformity یک سند حقوقی مهم است. در عین حال، این سند نسبتا کوتاه است. اعتبار آن به آنچه در پشت این سند قرار دارد وابسته است: تصمیم روشن درباره نقش ها، داده های کنترل شده بسته بندی، مستندات فنی، شواهد قابل ردیابی تامین کننده، ارزیابی قابلیت اعمال الزامات و یک سیستم عملی برای کنترل تغییرات.

    به همین دلیل، من PPWR را صرفا یک فرایند مستندسازی نمی دانم. مدارک اهمیت دارند، اما زمانی معنا پیدا می کنند که شرکت مشخص کرده باشد چه کسی مالک و مسئول بسته بندی، شواهد و تصمیم نهایی درباره انطباق است.

    انطباق با PPWR با مشخص بودن مسئولیت آغاز می شود.