هنر بسته بندی / بین الملل: درپوش های متصل به بطری بار دیگر به موضوعی داغ تبدیل شده اند. یکی از خبرنگاران از زاویه دید مصرف کننده، نگاهی دقیق تر به این مناقشه داشته است؛ اما روزنامه گاردین معتقد است که این جنجال بازتاب دهنده اتهامی گسترده تر در سیاست اتحادیه اروپا است: مقررات بیش از حد.

آلبرتو آلمانّو در مقاله خود می نویسد واکنش برندهای جهانی، که برای مصرف کنندگان اروپایی درپوش های متصل به بطری عرضه می کنند، اما در سایر مناطق اجازه می دهند درپوش جدا شود، بازتاب دهنده دو دیدگاه متفاوت در میان سیاستمداران است. آیا اتحادیه اروپا زیر بار پیچیدگی های حقوقی خود گرفتار شده و تا جایی پیش رفته است که توان رقابت با سایر بازارها را از دست می دهد؟ یا اینکه همین قوانین سخت گیرانه، عامل تمایز آن از دیگران هستند؟

آلمانّو معتقد است حتی گزارش دراگی نیز نتوانسته است این ادعا را اثبات کند که اروپا در پیچ وخم مقررات دست وپاگیر خود گرفتار شده است. در مقابل، او استدلال می کند که فشار فزاینده برای ساده سازی مقررات، در نهایت به سود الیگارش های فناوری آمریکا و جاه طلبی های آن ها برای کنترل بازارهای جهانی تمام می شود. من نیز با این دیدگاه همدلی دارم.

مایلم بدانم متخصصان صنعت بسته بندی تا چه اندازه با ادعای مطرح شده در این مقاله موافق اند؛ ادعایی که به سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) نسبت داده شده و می گوید بار مقرراتی تحمیل شده بر کسب وکارها، در مقایسه با پانزده سال پیش، افزایش چشمگیری نداشته است.

در هر صورت، موج فشارهای مقرراتی در سراسر جهان، از جمله اروپا، نشانه چندانی از فروکش کردن ندارد. فارغ از آنچه محرکان این جنگ فرهنگی می گویند، هیچ میزان از ایجاد ترس و بزرگ نمایی تهدیدها نمی تواند مانع از آن شود که محموله بطری های فاقد انطباق با مقررات، در مرز متوقف و از ورود آن جلوگیری شود.

با این حال، دولت استرالیا به تازگی تصویب قانونی را که قرار بود یک نظام ملی مسئولیت توسعه یافته تولیدکننده (EPR) ایجاد کند، تا پس از انتخابات فدرال بعدی به تعویق انداخته است. این تصمیم، بخش بازیافت داخلی این کشور را با خطری جدی مواجه می کند. اگر برای نشان دادن پیامدهای مخالفت عوام گرایانه با مقررات زیست محیطی، به نمونه ای غیر از دولت ترامپ نیاز داشته باشیم، این اتفاق یادآوری روشنی است که چنین مخالفتی می تواند پیامدهای واقعی و جدی داشته باشد.

همکار من در پایان مقاله خود نتیجه می گیرد که مشکل اصلی، خود درپوش متصل به بطری نیست، بلکه به طراحی های اولیه ای مربوط می شود که تجربه مصرف کننده را در نظر نگرفته بودند؛ از جمله لبه های تیز، مشکلات در بستن مجدد درپوش و فضای ناکافی برای بینی و لب ها و موارد دیگر. به نظر من، اگر بخواهیم استعاره آلمانّو را گسترش دهیم، همین موضوع درباره مقررات اتحادیه اروپا نیز صدق می کند.

معرفی قوانین پایداری به عنوان مقرراتی ناکارآمد، به سود منافع مالی کسانی است که سودآوری را بر حفاظت از محیط زیست ترجیح می دهند. با این حال، می توان متن قوانین را اصلاح کرد تا میان این دو ارزش تعادل برقرار شود؛ هرچند اجرای چنین اصلاحاتی در عمل ممکن است با پیچیدگی های اداری فراوانی همراه باشد.

هنگامی که بازیگران بدخواه به نظام ما نفوذ می کنند، از بین بردن نفوذ آن ها بسیار دشوارتر می شود. از این رو، از سیاست گذاران اروپایی می خواهم در برابر نیروهایی که می خواهند برای تأمین اهداف خود، دستاوردهای ما را تضعیف کنند، قاطعانه ایستادگی کنند.