آیا تا به حال فکر کرده اید چرا دو مرکب با رنگ ظاهراً یکسان، هنگام چاپ روی ماشین عملکردی کاملاً متفاوت دارند؟ راز این تفاوت، رنگ ظاهری نیست… بلکه پیگمنتی است که در فرمولاسیون مرکب به کار رفته است. پیش از آنکه یک پیگمنت وارد فرمولاسیون مرکب شود، باید مجموعه ای از ارزیابی های مهم را با موفقیت پشت سر بگذارد:
مقاومت نوری (Light Fastness)
آیا رنگ در برابر نور خورشید پایدار می ماند یا به مرور زمان دچار رنگ پریدگی می شود؟
سازگاری با بایندر (Binder Compatibility)
آیا پیگمنت بدون ایجاد فلوکولاسیون (Flocculation) یا ناپایداری، با سیستم های رزینی Nitrocellulose (NC) یا Polyamide کاملاً سازگار است؟
شفافیت یا پوشانندگی (Transparency vs. Opacity)
آیا مرکب باید برای تولید رنگ های فرآیندی (Process Colors) شفاف و زنده باشد، یا به قدرت پوشانندگی بالایی نیاز دارد؟
اندازه و توزیع ذرات (Particle Size & Distribution)
آیا اندازه و توزیع ذرات به گونه ای است که انتقال یکنواخت مرکب، قدرت رنگ دهی بالا، براقیت مطلوب و چاپ پایدار را در فرایندهای Flexographic و Rotogravure تضمین کند؟
انتخاب پیگمنت تنها به تولید یک رنگ زیبا محدود نمی شود؛ بلکه هدف، دستیابی به تولیدی پایدار، کیفیتی یکنواخت و عملکردی قابل اعتماد در بلندمدت است.
