هنر بسته بندی / بین الملل: 12 اگوست 2026، چندین اقدام و الزام تعیین شده در Packaging and Packaging Waste Regulation رسما اجرایی شده و از نظر قانونی الزام آور هستند. در ادامه، همه آنچه را که باید درباره الزامات جدید بدانید، از Declaration of Conformity گرفته تا محدودیت های PFAS، را بررسی می کنیم.

اظهارنامه انطباق

از امروز، شرکت ها باید برای هر مورد از بسته بندی که در بازار EU عرضه می کنند، یک Declaration of Conformity (DoC) الزام آور قانونی ارائه کنند.

برای بررسی دقیق الزامات، باید به Article 39 و Annex VIII از Packaging and Packaging Waste Regulation مراجعه کرد؛ اما به طور خلاصه، DoC باید اثبات کند که بسته بندی با الزامات قانونی مرتبط در زمینه قابلیت بازیافت، محتوای مواد بازیافتی، استفاده مجدد، حداقل سازی بسته بندی، فضای خالی و موارد دیگر مطابقت دارد.

هر فرمت، ماده و پیکربندی بسته بندی به DoC مخصوص خود نیاز دارد. مستندات باید شامل نام و نشانی تولید کننده، یک بیانیه مبنی بر پذیرش مسئولیت انحصاری و یک شماره شناسایی منحصر به فرد برای ردیابی باشد.

بخش شناسایی بسته بندی باید نوع بسته بندی، ماده و شماره batch یا serial را پوشش دهد. همچنین باید یک بیانیه انطباق داشته باشد که به متن قانونی، به طور مشخص Articles 5 تا 12، ارجاع دهد و در نهایت امضایی شامل محل و تاریخ نیز درج شود. شرکت ها همچنین می توانند از یک نمونه DoC استفاده کنند که Adrian Reyes، بنیان گذار و مدیرعامل Emission Core، آن را به طور کامل توضیح داده است.

او در میان توصیه های کاربردی خود تاکید می کند که یک applicability matrix از اپراتور های بازار می خواهد انطباق خود را در تاریخ صدور سند اعلام کنند. هدف از این کار جلوگیری از اعلام بیش از حد یا کمتر از حد الزامات PPWR است. Reyes هشدار می دهد که «اگر matrix در هر جهتی اشتباه باشد، سند نیز اشتباه است.»

هرگاه بسته بندی به شکلی تغییر کند که بتواند بر انطباق قانونی آن تاثیر بگذارد، باید یک DoC جدید تهیه شود.

محدودیت های مواد

بر اساس Article 5 از PPWR، شرکت ها نمی توانند بسته بندی های در تماس با مواد غذایی را در بازار EU توزیع کنند، اگر غلظت PFAS در آنها به مقادیر زیر برسد یا از آنها بیشتر شود:

  • 25 ppb برای هر نوع PFAS، بر اساس targeted PFAS analysis؛ PFAS های پلیمری از محاسبه مقدار مستثنی هستند.
  • 250 ppb برای مجموع PFAS ها، بر اساس مجموع targeted PFAS analysis و در صورت لزوم با تخریب قبلی precursor ها؛ PFAS های پلیمری از محاسبه مقدار مستثنی هستند.
  • 50 ppm برای PFAS ها، شامل PFAS های پلیمری. اگر مقدار کل fluorine از 50 mg/kg بیشتر باشد، تولید کننده، وارد کننده یا downstream user، مطابق تعاریف مربوطه در Article 3 از Regulation (EC) No 1907/2006، باید در صورت درخواست، مدرکی درباره مقدار fluorine اندازه گیری شده به عنوان محتوای PFAS یا non-PFAS در اختیار تولید کننده یا وارد کننده قرار دهد تا آنها بتوانند مستندات فنی مورد اشاره در Annex VII این Regulation را تهیه کنند.

این الزام بحث برانگیز بوده است. در April، چندین مدیرعامل شرکت های صنعتی از European Commission درخواست کردند تاریخ اجرای این الزامات به تعویق بیفتد تا نگرانی های فنی، حقوقی و روش شناسی برطرف شوند؛ دیدگاهی که برخی دیگر از فعالان صنعت با آن مخالفت کردند.

ائتلافی از عمده فروشان و خرده فروشان به رهبری EuroCommerce نیز خواستار یک دوره گذار 12 ماهه شد تا شرکت ها در این مدت به دلیل سازگار شدن با الزامات قانونی جدید، از جمله محدودیت های PFAS، جریمه نشوند. هیچ کدام از این درخواست ها پذیرفته نشد.

یک Commission Notice که در June 2026 منتشر شد، توضیح داد که در سطح EU هنوز روش هماهنگ و یکسانی برای محاسبه PFAS در بسته بندی های مواد غذایی وجود ندارد. این سند در عوض یک رویکرد مرحله ای را توصیه می کند که با اندازه گیری total fluorine و سپس direct total oxidizable precursors analysis انجام می شود.

با این حال، در ادامه تصریح کرد که بسته بندی هایی که از حد مجاز PFAS فراتر می روند، اما پیش از 12 August 2026 تولید شده اند، نیازی به جمع آوری و خارج کردن از بازار ندارند.

در یک سند Frequently Asked Questions که اخیرا منتشر شده، Commission همچنین مشخص کرده است که «حداقل سازی مواد یا ترکیبات خطرناک و اثبات انطباق» بر اساس EN 13428:2004، پس از 12 August 2026 دیگر نمی تواند به عنوان مبنایی برای ایجاد presumption of conformity مورد استفاده قرار گیرد.

دلیل این موضوع آن است که EN 13428:2004 تمرکز PPWR بر تاثیرات جامع چرخه عمر، مانند استفاده مجدد، بازیافت و ایمنی شیمیایی را در نظر نمی گیرد و عمدتا بر دفع بسته بندی در پایان عمر آن تمرکز دارد. همچنین دامنه مواد و خطرات تحت پوشش PPWR گسترده تر شده است. سند FAQ بیان می کند: «تا زمانی که استاندارد harmonized به روز شده در دسترس قرار گیرد، می توان از استاندارد موجود EN 13428:2004 استفاده کرد.»

قابلیت بازیافت

Article 6(1) از PPWR نیز اجرایی می شود:

«تمام بسته بندی هایی که در بازار عرضه می شوند باید قابل بازیافت باشند.»

این بدان معناست که بسته بندی باید به گونه ای طراحی شده باشد که قابلیت بازیافت داشته باشد و بتوان در آن از مواد اولیه ثانویه با کیفیتی قابل مقایسه با مواد اولیه اولیه استفاده کرد. همچنین باید به صورت جداگانه جمع آوری شود، بدون آلوده کردن جریان های مشخص پسماند، در جریان های مشخص تفکیک شود و در مقیاس صنعتی بازیافت شود.

با این حال، Commission ملزم نیست معیار های design for recycling را حداکثر تا 1 January 2028 تهیه کند. تا آن زمان، Adrian Reyes اعلام کرده است که شرکت ها می توانند برای ارزیابی میزان انطباق خود با الزامات مربوط به محدودیت مواد در Article 5، به EN 13430 و چارچوب Packaging and Packaging Waste Directive مراجعه کنند.

Jessika Roswall، Commissioner for Environment, Water Resilience and a Competitive Circular Economy، در توضیح مجموعه اقدامات جدید می گوید: «Packaging and Packaging Waste Regulation جدید یک سرمایه گذاری برای آینده اروپا است: این Regulation به کاهش پسماند، افزایش بازیافت، ایمن تر شدن بسته بندی های در تماس با مواد غذایی برای مصرف کننده ها از طریق محدود کردن مواد زیان باری مانند PFAS و کاهش وابستگی ما به مواد اولیه virgin کمک خواهد کرد. اینها گام های اساسی در مسیر ایجاد یک اقتصاد واقعا چرخشی هستند.در عین حال، این Regulation جایگزین قوانین ملی پراکنده ای خواهد شد که برای اپراتور های اقتصادی در بازار داخلی دشوار و پیچیده بودند. البته قوانین جدید هزینه های سازگاری نیز به همراه دارند و ما به صورت فشرده با اپراتور های بازار همکاری کرده ایم تا این قوانین جدید را به شکلی عملی و بدون بروکراسی اضافی اجرا کنیم.