بسته چیپسی که در دست دارید، از یک نوع پلاستیک ساخته نشده است؛ بلکه دست‌کم دو نوع پلاستیک در ساختار آن وجود دارد. تفاوت این دو نوع پلاستیک جالب‌تر از چیزی است که تصور می‌کنید.دو مورد از رایج‌ترین مواد در بسته‌بندی‌های انعطاف‌پذیر، PET و PE هستند. تقریبا هر هفته از من می‌پرسند کدام یک بهتر است.

Alay Jhaveri

واقعیت این است که هیچ‌کدام بر دیگری برتری ندارند؛ زیرا هر کدام وظیفه کاملا متفاوتی بر عهده دارند.

PET (پلی‌اتیلن ترفتالات)

این همان لایه بیرونی است که می‌بینید و لمس می‌کنید. ماده‌ای سخت، مستحکم و کاملا شفاف که کیفیت چاپ را به‌خوبی حفظ می‌کند و به بسته‌بندی استحکام می‌بخشد. می‌توان آن را چهره بسته‌بندی دانست؛ همان بخشی که باعث می‌شود محصول را از قفسه فروشگاه بردارید.

اما PET یک محدودیت دارد: به‌تنهایی نمی‌تواند درز خود را ببندد و برای این کار به ماده دیگری نیاز دارد. اینجاست که PE (پلی‌اتیلن) وارد عمل می‌شود.

PE انعطاف‌پذیر و نرم است و قابلیت بسیار خوبی برای دوخت حرارتی دارد. این ماده درز بسته‌بندی را ایجاد می‌کند و از نفوذ رطوبت جلوگیری می‌کند. استحکام و شفافیت آن به اندازه PET نیست، اما اساسا وظیفه آن چیز دیگری است.

بنابراین، در یک پاکت معمولی بسته‌بندی تنقلات، PET در لایه بیرونی برای تأمین استحکام و کیفیت چاپ قرار می‌گیرد و PE در لایه داخلی، وظیفه دوخت و محافظت را بر عهده دارد. این دو ماده رقیب یکدیگر نیستند، بلکه در کنار هم کار می‌کنند.

اما نکته جالب‌تر از اینجا شروع می‌شود. صنعت بسته‌بندی به‌تدریج به سمت بسته‌بندی‌های تک‌ماده‌ای (Mono-material) حرکت می‌کند؛ یعنی ساخت کل بسته‌بندی از PE، بدون استفاده از PET.

چرا؟ چون وقتی PET و PE به یکدیگر متصل می‌شوند، بازیافت بسته‌بندی بسیار دشوار می‌شود. این دو ماده به خانواده‌های متفاوتی از پلیمرها تعلق دارند. بسته‌بندی‌ای که به‌طور کامل از یک ماده ساخته شده باشد، می‌تواند بسیار کارآمدتر بازیافت شود.